مشکین جو

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ جَ / جُو] (اِ مرکب)مشکین چاه. مشکین چه. خالی که در رخ معشوق باشد. (ناظم الاطباء). خالی سیاه همچند جو :
جوجوم از عشق آنک خالش مشکین جوی است
دل جو مشکینْش دید خر شد و بارم ببرد.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص520).