مشکین جعد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ جَ] (ص مرکب)سیاه گیسوی. که موی و گیسوی تابدارش چون مشک به رنگ و به بوی باشد :
چو مشکین جعد شب را شانه کردند
چراغ روز را دیوانه کردند.نظامی.