مشکین سرشت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ سِ رِ] (ص مرکب) هر چیزی که دارای طبیعت مشک بود و بوی مشک دهد. (ناظم الاطباء). خوشبوی چون مشک. به مشک سرشته شده :
درآمد به مشکوی مشکین سرشت
چو آب روان کآید اندر بهشت.نظامی.