مشنوق

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) مرد درازبالا. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).
- بعیر مشنوق؛ شتر به شناق بسته. (ناظم الاطباء).
- فرس مشنوق؛ طویل الرأس. و چنین است بعیر. (تاج از ذیل اقرب الموارد).