مشیع

«لغت نامه دهخدا»

[مِشْ یَ] (ع ص) کینه ور و پر از ناکسی و بخل(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - این معنی در اقرب الموارد و معجم متن اللغه و محیط المحیط ذیل مَشیع آمده است. رجوع به مادهء بعد شود.