مصلحت اندیشه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ لَ حَ اَ شَ / شِ](ص مرکب) دارای اندیشهء موافق مصلحت. با اندیشه ای که مطابق صلاح کار باشد :
دادگری مصلحت اندیشه است
رستن از این قوم مهین پیشه است.نظامی.
و رجوع به مصلحت اندیشی شود.