جامه گذاشتن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ گُ تَ] (مص مرکب) کنایه از مردن. (بهار عجم) (از ارمغان آصفی) :
زندگانی من از روی پریشانیهاست
جامه بگذاشتنم از ره عریانیهاست.
اشرف مازندرانی (از ارمغان آصفی).
کنند دفن از آن رو شهید را با رخت
که هر که کشتهء او گشت جامه نگذارد.
اشرف (از بهار عجم) (از آنندراج).
بسال... جامه گذاشت. (صبح گلشن ص9243). این عبارت مکرر در کتاب فوق آمده است. مردن اولیا و سلاطین. (غیاث اللغات).