جان بدهان آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ مَ دَ] (مص مرکب) جان بلب رسیدن. جان بغرغره رسیدن. بحال احتضار درآمدن :
جهد بسیار بکردم که نگویم غم دل
عاقبت جان بدهان آمد و طاقت برسید.
سعدی.
زان عین که دیدی اثری بیش نمانده است
جانی بدهان آمده در حسرت کامی.سعدی.
رجوع به جان بدهان رسیدن شود.