جان بدهان رسیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ رَ / رِ دَ](مص مرکب) جان بحلق رسیدن. بحال احتضار رسیدن. جان بر لب رسیدن :
آنکه سرش در کمند جان بدهانش رسید
می نکند التفات آنکه بدستش کمند.سعدی.
رجوع بجان بدهان آمدن شود.