جانبین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ بَ] (ع اِ) طرفین. (آنندراج) (ناظم الاطباء). تثنیهء جانب در حالت نصبی و جری. دو طرف. دو جانب : بخفض جناح ذلت پیش آیی و به استمالت خاطر و استقالت از فساد ذات البینی که در جانبین حاصل است مشغول شوی. (مرزبان نامه). اسباب قرابت میان جانبین مؤکد است. (ترجمهء تاریخ یمینی ص403). از جانبین در آن محاربت جد بلیغ نمودند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص18). خلقی بسیار از جانبین بفنا رسیده. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 416). در باب موافقت جانبین سعی بلیغ نموده. (حبیب السیر ج 3 ص179).رجوع به جانب شود.