جان پاش

«لغت نامه دهخدا»

[جامْ] (نف مرکب) جان پاشنده. تلف کنندهء جان. جان نثار کننده :
سالها شد تا دل جانپاش ازرق پوش من
معتکف وار اندر آن زلف سیه دارد وطن.
خاقانی.