جان داده

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (ن مف مرکب) مرده. جان سپرده. کسی که جانش از تن بیرون رفته است :
بیهشی خسته دید افتاده
چون کسی زخم خورده جان داده.نظامی.
ماند بیخود در آن ره افتاده
چون کسی خسته بلکه جان داده.نظامی.