جان را زدن

«لغت نامه دهخدا»

[زَ دَ] (مص مرکب) زدن بخاطر نجات جان. کشتن برای رهایی از مرگ : بیرون آمد [ عبدالله زبیر ] با کم از ده تن که نه از پیش وی دررمیدند چنانکه روبهان از پیش شیران گریزند و جان را می زدند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 188). رجوع به جان را کوشیدن شود.