جان سخنگوی

«لغت نامه دهخدا»

[نِ سُ خَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جان سخن گوینده. جانِ گویا. روان سخن گو. نفس ناطقه :
تویی جان سخنگوی حقیقی
که با روح القدس دائم رفیقی.ناصرخسرو.