«لغت نامه دهخدا»
[فَ دَ] (مص مرکب)جان را ناتوان کردن. روان را خسته ساختن : عقل داند که پر زیان بوده ست هرکه از بهر حال جان فرسود. کمال اصفهانی (از ارمغان آصفی). رجوع به جانفرسا و جانفرسای شود.