جان فروز

«لغت نامه دهخدا»

[فُ] (نف مرکب) افروزندهء جان. بنشاط آورندهء روان. (ناظم الاطباء). جان افروز. رجوع به جان افروز شود :
دُرّبار و مشکریز و نوش طبع و زهرفعل
جان فروز و دلگشا و غمزدا و لهو تن.
منوچهری.
نه آتش را خبر کو هست سوزان
نه آب آگه که هست از جان فروزان.نظامی.
تا حسن جان فروز تو بینند عاشقان
بردار یکدم از رخ خود این نقابها.
اسیری لاهیجی (از ارمغان آصفی).