جای در دیده دادن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ دی دَ / دِ دَ](مص مرکب) کمال تعظیم و توقیر کردن. (از بهار عجم). عشق بسیار به آنکس داشتن. (ناظم الاطباء). نهایت مرغوب و پسندیده داشتن :
در دیده جا بمردم هموار میدهند
چون رشته صاف شد نگه (؟) چشم سوزنست.
ناصر علی (از بهار عجم).