جای خویش واکردن

«لغت نامه دهخدا»

[یِ خوی / خی کَ دَ] (مص مرکب) جای برای خویشتن پیدا کردن. جای خود را یافتن. در تداول بمعنی برای خود موقعیتی بدست آوردن است :
گر دل از سنگست نبود مانع جولان عشق
نام جای خویش آخر در نگین ها واکند.
میرزا بیدل (از بهار عجم).