جای خود به کسی سپردن

«لغت نامه دهخدا»

[یِ خوَدْ / خُدْ بِ کَ سِ پُ دَ] (مص مرکب) کسی را قائمقام خود کردن :
سپرد جا بتو هر کس ز بزم بیرون رفت
توئی بجای همه هیچ کس بجای تو نیست.
میرزا صائب (از بهار عجم) (آنندراج).