جای داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب) شایسته بودن. سزاوار بودن :
دم شمشیر تو اعجاز مسیحا دارد
خضر گر کشتهء تیغ تو شود جا دارد.
(ارمغان آصفی).
|| ظرفیت داشتن. وسعت داشتن. گنجایش داشتن.