«لغت نامه دهخدا»
[جَ جَ بَ] (ع اِ) سنگ بزرگ که بر سر چاه باشد. (منتهی الارب). || زنبیل چرمین. (منتهی الارب) (آنندراج). || شکنبه. (منتهی الارب) (غیاث اللغات از نصاب). || پوست پهلوی شتر که آنرا از گوشت قیمه و روغن گوسپند و مانند آن پر سازند. (منتهی الارب). || چیزی است از پوست و جز آن که بر آن شتر را آب و دانهء حنظل تر نهند. (منتهی الارب). || (مص) سیاحت کردن در زمین. || (اِخ) بقیع الجَبْجَبه موضعی است در مدینه. این روایت سهلیست و ابن اثیر بدو خاء معجمه گفته و مشهور بتقدیم خاء معجمه بر جیم است. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).