«لغت نامه دهخدا»
[جَ دَ] (مص مرکب)کنایه از اظهار محبت و دوستی کردن. || در این بیت کنایه از اظهار عجز و حقارت کردن : تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد ملک ز سدره فرودآید و زمین تو بوسد. فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).