جبین زار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ مرکب) آنجا که بسیار جبین بر زمین رسد. بمجاز سجده گاه :
بخاک خفتهء دام تواضع خلقم
چو سجده ای که فتد راه بر جبین زارش.
بیدل (از بهار عجم).