جدجد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ جَ] (ع اِ) زمین سختِ هموار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (ذیل اقرب الموارد) :
یَجنی باوظفه شدادٍ أسرها
صُم السنا بک لا تقی بالجدجد.
اَی لا تتوقاه و لا تهیّبه.
(ذیل اقرب الموارد، از صحاح).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر