جدلاء

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع ص) زن نیک خلقت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). یعنی ارشی و ساقی است نیکونورد. [ شرح قاموس ] .
- ساق جدلاء؛ نیک خلقت بر پیچان نه از لاغری. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). حسنه الطی. (اقرب الموارد). || زرهء محکم بافت. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زرهء محکم. (از اقرب الموارد). و جدلاء از زرهها، استوار اوست. (شرح قاموس). زره محکم بافته. (مهذب الاسماء). یقال: درع جدلاء و مجدوله؛ اَی محکمه. (اقرب الموارد). ج، جُدل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). و جدل بر وزن کتب. (از شرح قاموس). || گوسفند خمیده گوش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). و جدلاء از گوسپند دوته شده است گوشها. (شرح قاموس). المثنیه الاذن. (از اقرب الموارد).
- شقشقه جدلاء؛ اَی مائله. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). یعنی شقشقه مایل به یک سو است و شقشقه مانند شش است که بیرون می آورد شتر از دهن در وقت مستی. (شرح قاموس).
|| ذهب علی جدلائه؛ اَی وجهه و ناصیته. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).