جذم

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) اصل و بن هر چیز. (آنندراج) (از منتهی الارب). اصل هر چیز مانند اصل دیوار و جز آن. (قطر المحیط). بیخ هر چیز و اصل عمارت. (از غیاث اللغات). جَذم. (منتهی الارب) (المنجد). رجوع به جَذم شود.
- جذم الاسنان؛ منابتها. (ذیل اقرب الموارد).
- جذم القوم؛ اصل قوم. (از ذیل اقرب الموارد). و در حدیث حاطب: «لم یکن رجل من قریش الا له جِذْم بمکه»، مقصود اهل و عشیره است. (ذیل اقرب الموارد).
- رجل جذم؛ تهافتت اطرافه من الجذام. (از ذیل اقرب الموارد).