جذماء

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع ص) دست افتاده سرانگشت. (منتهی الارب). تأنیث اجذم. (المنجد) (ذیل اقرب الموارد). جَذمی. (المنجد). رجوع به جذما و جذمی شود. || گوش بریده. (مهذب الاسماء).
- امرأه جذماء؛ زن دست بریده یا سرانگشتان افتاده. (ناظم الاطباء).
- نعل جذماء؛ منقطعه القبال. (ذیل اقرب الموارد).
- ید جذماء؛ دست بریده. (ناظم الاطباء).