جرعه چین

«لغت نامه دهخدا»

[جُ عَ / عِ] (نف مرکب) آن که جرعه برچیند. جرعه چیننده :
جرعه برچیند آفتاب از خاک
من هم از خاک جرعه چین باشم.خاقانی.
برخاک در تو خون چشمم
خاقانی جرعه چین نویسد.خاقانی.
جرعه چینان مجلس همه ایم
چه عجب خاک پی سپر مائیم.خاقانی.
رجوع به جرعه چیدن شود.