جرعه دان

«لغت نامه دهخدا»

[جُ عَ / عِ] (اِ مرکب) چیزی که در آن جرعهء شراب ریزند. (شرفنامهء منیری) ظرفی که در آن جرعهء شراب ریزند. (برهان) مَغسَلَه. (مهذب الاسماء). پیاله، صبوحی قطره چکان :
از دیده جرعه دان کنم از رخ نمکستان
تا نوش جام و خوش نمک خوان کیستی.
خاقانی.
دوستان تشنه لب را زیر خاک
از نسیم جرعه دان یاد آورید.
خاقانی (از بهار عجم).
خورده یک دریای بصره تا خط بغداد جام
پس پیاپی دجله ای در جرعه دان افشانده اند.
خاقانی.
از پی جرعه دان مجلس تو
طینت آدمی سفال شود.
شیخ عراقی (از بهار عجم).
جناب سراج المحققین میفرمایند از بیت مذکور خلاف این معنی مستفاد میشود فتأمل. (از بهار عجم).
ز شوق آنکه تو ریزی بخاک بر، جرعه
کند ز کاسهء سر شکل جرعه دان نرگس.
سپاهانی (از شرفنامه).