جرعه خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ عَ / عِ خوَرْ / خُرْ دَ](مص مرکب) یک شربت یا آشام از آب و شراب خوردن :
تبسم از لبش چون جرعه ای خورد
منادی زد که شیرینی دلم برد.
زلالی خوانساری (از ارمغان آصفی).