جرعه فشاندن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ عَ / عِ فِ دَ] (مص مرکب) یک آشام یا شراب افشاندن :
ما صبوحی طلبان صوفی صافی نفسیم
جرعه بر صبح فشاند لب میخوارهء ما.
طالب آملی (از ارمغان آصفی).
دیده می پالای و گیتی خاکپای
جرعه های این بر آن خواهم فشاند.خاقانی.