جری

«لغت نامه دهخدا»

[جَرْیْ] (ع مص) روان شدن آب. (از منتهی الارب). رفتن آب. (ترجمان القرآن عادل بن علی) (تاج المصادر بیهقی). روان شدن آب و مانند آن. (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). رفتن آب و جز آن. (دهار). جَرَیان. جِریَه. جَریَه. (از متن اللغه) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). و منه: «نهر سریع الجریه». (از اقرب الموارد). || برفتار آمدن اسب. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). براه افتادن اسب و جز آن. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). || بوقوع آمدن کار. (از منتهی الارب). بوقوع پیوستن کار. (از ناظم الاطباء). روی دادن کار. (از اقرب الموارد). || قصد کردن کاری را. (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). || بوقوع پیوستن قضا. (از متن اللغه). || بحرکت آمدن خورشید و ستارگان و باد و جز آن. (از متن اللغه). || وکیل ساختن کسی را. (از اقرب الموارد).