«لغت نامه دهخدا»
[جَ زَ] (ع اِمص) فغان و فریاد و زاری و ناله و اندوه و بی صبری و ناشکیبایی. (از ناظم الاطباء) : اگر مادرش [ حسنک ] جزع نکرد و چنان سخن بگفت، طاعنی نگوید که این نتواند بود. (تاریخ بیهقی ص 190). خبر کشتن او [ عبدالله زبیر ] به مادرش آوردند، هیچ جزع نکرد. (تاریخ بیهقی ص 189). گفت ابوالحسن علی بن احمدبن ابی طاهر ثقهء امیر رضی که من حاضر بودم بدین وقت که این بیچاره را کور میکردند بسیار جزع کرد و بگریست. (تاریخ بیهقی ص 196). ز درد وصلت یاران من آن کنم بجزع که جان پژوهان بر فرقت شباب کنند. مسعودسعد. جزعی خاست از امیر و وزیر فزعی کوفت بر صغار و کبار.مسعودسعد. خاک من غرقهء خون گشت مگریید دگر بس کنید از جزع ار اهل جزایید همه. خاقانی. روی فریاد نیست دم مزنید رفته رفته بود جزع مکنید.خاقانی. فایق چون به بخارا رسید پیش تخت رفت و زمین ببوسید و بجای حجاب بایستاد و جزع بسیار نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 151). هر لحظه بسر برآیدم دود فریاد و جزع نمیکند سود.سعدی. - روز جزع؛ زمان زاری و فریاد و فغان : بدو گفت: من رفتم، روز جزع نیست و نباید گریست، آخر کار آدمی مرگ است. (تاریخ بیهقی).