جهان آبگون

«لغت نامه دهخدا»

[جَ نِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) دنیای روشن. عالم درخشان. (فرهنگ فارسی معین) :
میزند جان در جهان آبگون
نعرهء یالیت قومی یعلمون.مولوی.