جهان آزمای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ زْ / زِ] (نف مرکب)آزمایندهء جهان. تجربه گیرنده از جهان. مجرب. جهان دیده. کارآزموده :
از او کارگرتر جهان آزمای
ندیده ست بینندهء جانگزای.نظامی.
همانا که پیش جهان آزمای
جهان هست از این نیکمردان بجای.نظامی.
گزین فیلسوف جهان آزمای
سخن را چنین کرد برقع گشای.نظامی.