جهان آرای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (نف مرکب) جهان آرا. جهان آراینده. آرایش کنندهء جهان :
امیر عالم عادل محمد محمود
خدایگان جهان خسرو جهان آرای.فرخی.
ای جهان آرای شاهی کز تو خواهد روز رزم
پیل آشفته امان و شیر شرزه زینهار.فرخی.
چون جهان آرای دیدم روی تو
چشم از روی جهان دربسته ام.؟
|| نام ماه ششم از ماههای ملکی. (برهان). رجوع به جهان آرا شود.