جهان گذران

«لغت نامه دهخدا»

[جَ نِ گُ ذَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جهان گذرنده. (آنندراج). دنیا :
بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس.
حافظ.