چاربنیچه

«لغت نامه دهخدا»

[بُ چَ] (اِخ) شعبه ای از طائفهء ایل باصری که تیره ای از ایلات خمسهء فارس بشمار میرود. (جغرافی سیاسی کیهان ص 87).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر