«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ پَ] (نف مرکب)چاره گر. علاج گر. کسی که علاج دردی یا اصلاح امری کند : جهان را در این آمدن راز بود که شاه جهان چاره پرداز بود.نظامی.