چشم آغیل

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِ مرکب) به خشم نگریستن بود. (فرهنگ اسدی). بقهر و غضب بگوشهء چشم نگاه کردن باشد. (برهان). بگوشهء چشم نگریستن بود. (جهانگیری). بگوشهء چشم نگریستن از روی قهر بر دشمن (انجمن آرا) (آنندراج). بمعنی چشم آغل و چشم آغول. (از ناظم الاطباء). نظر بگوشهء چشم بنشانهء خشم. چشم زهره. نگاه چپ چپ :
گر کند شهریار خصم شکار
سوی گردون نظر بچشماغیل
اختران بر زمین نهند ز بیم
از پی بندگی شاه تویل.
شمس فخری (از انجمن آرا).
|| (نف مرکب) نگاه کننده را نیز گویند. (برهان)(1). رجوع به چشم آغل و چشم آغول و چشم آلوس شود.
(1) - اسم فاعل با حذف «نده» از آخر. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر