«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (اِ مرکب) به خشم نگریستن بود. (فرهنگ اسدی). بقهر و غضب بگوشهء چشم نگاه کردن باشد. (برهان). بگوشهء چشم نگریستن بود. (جهانگیری). بگوشهء چشم نگریستن از روی قهر بر دشمن (انجمن آرا) (آنندراج). بمعنی چشم آغل و چشم آغول. (از ناظم الاطباء). نظر بگوشهء چشم بنشانهء خشم. چشم زهره. نگاه چپ چپ : گر کند شهریار خصم شکار سوی گردون نظر بچشماغیل اختران بر زمین نهند ز بیم از پی بندگی شاه تویل. شمس فخری (از انجمن آرا). || (نف مرکب) نگاه کننده را نیز گویند. (برهان)(1). رجوع به چشم آغل و چشم آغول و چشم آلوس شود. (1) - اسم فاعل با حذف «نده» از آخر. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).