«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ کَ دَ] (مص مرکب) چشم گشودن. مقابل چشم بستن. || در تداول عامه، کنایه از کسی یا چیزی را بدقت و کنجکاوی نگریستن. || بمجاز، بیدار شدن. از خواب برخاستن. - چشم رضا و مرحمت به کسی یا بر کسی -باز کردن؛ کنایه از نظر مهر و محبت بدان کس داشتن. بنظر لطف و نوازش نگریستن : چشم رضا و مرحمت بر همه باز میکنی چون که ببخت من رسد اینهمه ناز میکنی. سعدی. || در تداول عامه، به گربه یا سگ نوزاد گویند که تازه چشم واکرده است، یعنی هنوز چند روز از تولد او نگذشته است و چیزی درک نمیکند و در مورد انسان گویند: تازه چشم بازکرده؛ یعنی بی تجربه و نادان است.