«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ دَ] (ص نسبی) اتاقی که چهار در معمو به سوی حیاط یا باغچه و باغ داشته باشد. اتاقی که در ضلع مشرف به حیاط آن چهار در نصب شده باشد. اتاقی که از آن چهار در به جانب حیاط گشوده شود. || (اِ مرکب) کنایه از دنیاست. || کنایه از عناصر چهارگانه است. رجوع به چاردری شود.