چهره گشا

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ گُ] (نف مرکب)بردارندهء حجاب از رخ. گشایندهء صورت. چهره گشای. جلوه نما. زنی که روی خود باز و اظهار دلربائی کند. || مصور و صورتگر. (از ناظم الاطباء). نقاش. (یادداشت مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر