حبا

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) ابر برهم نشسته. ابر بلند برآمدهء نزدیک افق مانند کوه. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر