حریف گلوبر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فِ گَ بُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از روزگار غدار. (شرفنامهء منیری). حریف گلوگیر. (مجموعهء مترادفات، ص165).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر