حقباء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص، اِ) تأنیث احقب. || کوهچهء دراز سر به آسمان که کمربندی از خاک گرداگرد وی باشد. او القاره الطویله التی فی وسطها تراب اعفر برّاق مع بُرقه سائره. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر