«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص، اِ) تأنیث احقب. || کوهچهء دراز سر به آسمان که کمربندی از خاک گرداگرد وی باشد. او القاره الطویله التی فی وسطها تراب اعفر برّاق مع بُرقه سائره. (منتهی الارب).