«لغت نامه دهخدا»
[حُ لَ] (ع مص) نکاح کردن مطلقهء ثلاثه را تا برای زوج اول حلال شود. (آنندراج، از منتخب و عالمگیری و المختار) : هرکه مر او را طلاق داد بجویدش دوست ندارد مگر ز شوی حلاله. ناصرخسرو.