خاک خشک

«لغت نامه دهخدا»

[کِ خُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از زمین بی گیاه و سبزه است (آنندراج) : دگر بار سر سبز شد خاک خشک بنفشه بر آمیخت عنبر بمشک نظامی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر