«لغت نامه دهخدا»
[خَ عَ جَ] (ع مص) رفتاری (راه رفتنی) که در آن گام نزدیک نهاده شود مانند رفتار (راه رفتن) مردم در گمان افتاده (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) راه رفتن و حرکت کردنی که پاها نزدیک و متقارب هم قرار گیرد مانند راه رفتن شخص بشک افتاده مشیه متقاربه کمشیه المریب (از متن اللغه) (تاج العروس) (اقرب الموارد) (لسان العرب) (البستان).