«لغت نامه دهخدا»
[خَ جِ] (ص مرکب) شرمسار شرم زده خجل گونه خجلت زده خجالت کشیده : بدستار و جبه خجل سارم از تو در عفو بگذار چون سنگ بستهخاقانی نزد رئیس چون الف کوفی آمدم چون دال سرفکنده خجل سار میروم خاقانی خجل سارم از بس نوا و نوالش کنون زان نوال و نوا می گریزمخاقانی.